Praktyczne kursy spawania oraz przedłużenie uprawnień spawacza

Ręczne spawanie laserowe to jedna z najlepszych metod precyzyjnego oraz trwałego łączenia materiałów metalowych – stali, aluminium, miedzi, niklu, tytanu oraz ich stopów. Aktualnie to najbardziej zaawansowany rodzaj spawania. Zapewnia wysoką precyzję i doskonałą jakość, trzy razy szybszy czas obróbki niż przy klasycznych metodach spawania oraz szeroką tolerancję materiałową. Ma zastosowanie w wielu branżach, zwłaszcza w motoryzacyjnej, przy konstrukcjach stalowych, w przemyśle stoczniowym, do tworzenia narzędzi, np. w przemyśle lotniczym i medycznym, do produkcji biżuterii.

Spawanie metodą MIG/MAG polega na spawaniu za pomocą łuku elektrycznego wytwarzanego pomiędzy elektrodą topliwą a spawanym materiałem. Elektrodą topliwą jest drut podawany w sposób ciągły. Łuk i jeziorko ciekłego metalu są chronione strumieniem gazu osłonowego. Spawanie MIG/MAG jest obecnie najszerzej stosowaną metodą spawania, obejmującą około 65% wszystkich przemysłowych łukowych metod spawania.

Metoda MAG jest stosowana do łączenia stali konstrukcyjnych niestopowych, niskostopowych i wysokostopowych, natomiast metoda MIG do spawania aluminium, magnezy, miedzi i innych metali nieżelaznych i ich stopów.
Spawanie półautomatem (migomatem) jest stosowane niemal we wszystkich gałęziach przemysłu spawalniczego, m.in. przemysł ciężki oraz maszynowy obejmujący stocznie, wytwarzanie konstrukcji stalowych, rurociągów, zbiorników ciśnieniowych, jak również branże remontowe oraz konserwacyjne. Półautomaty spawalnicze są powszechnie stosowane w przemyśle obróbki blach cienkich, szczególnie w branży samochodowej, nadwozi oraz przemyśle drobnym. Migomaty są również często stosowane do prac hobbistycznych lub domowych.

W metodzie MMA wykorzystywana jest elektroda otulona, która składa się z metalowego rdzenia pokrytego sprasowaną otuliną. Pomiędzy końcem elektrody a spawanym materiałem wytwarzany jest łuk elektryczny. Spawanie elektrodą otuloną jest stosowane we wszystkich warunkach i dlatego jest najbardziej uniwersalną metodą w całej branży spawalniczej.

Główne zastosowanie to spawanie konstrukcji stalowych w przemyśle stoczniowym i w większości branż produkcyjnych, spawanie rurociągów, w pracach instalacyjnych na budowach, spawanie w warunkach polowych i na wysokościach oraz w miejscach o utrudnionym dostępie. Jest to również ulubiona metoda hobbystów oraz małych warsztatów naprawczych.

Spawanie metodą TIG (Tungsten Inert Gas) polega na wytwarzaniu łuku elektrycznego za pomocą nietopliwej elektrody wolframowej w osłonie gazu obojętnego. Często spotyka się (głównie w USA) oznaczenie GTAW (Gas Tungsten Arc Welding). Łuk spawalniczy występujący między nietopliwą elektrodą a materiałem spawanym topi powierzchnię materiału. W spawaniu TIG nie jest konieczne stosowanie materiału dodatkowego. Elementy spawane można łączyć przez przetopienie rowka spawalniczego. Metoda TIG umożliwia uzyskanie spoiny niezwykle czystej i wysokiej jakości. W procesie nie powstaje żużel, co eliminuje ryzyko zanieczyszczenia spoiny jego wtrąceniami, a gotowa spoina praktycznie nie wymaga żadnego czyszczenia. Metoda TIG jest najczęściej stosowana do spawania stali nierdzewnych i innych stali wysokostopowych oraz takich materiałów, jak aluminium, miedź, tytan, nikiel i ich stopów.

Spawanie TIG jest wykorzystywane między innymi do spawania rur i rurociągów oraz cienkich blach. Jest stosowane w różnych gałęziach przemysłu, m.in. spożywczym, chemicznym, samochodowym, lotnictwie.

Spawanie gazowe polega na stopieniu brzegów łączonych metali za pomocą źródła ciepła w postaci płomienia gazowego, najczęściej acetylenowo – tlenowego. Spoina powstaje z nadtopionych brzegów łączonego materiału oraz dodatkowego spoiwa (pręta metalowego) stapianego w płomieniu. W wyniku spalania płomień osiąga u wylotu palnika wysoką temperaturę, około 3100 stopni C. Spawanie przeprowadza się za pomocą palnika, którego zadaniem jest zmieszanie w odpowiednim stosunku gazu palnego i tlenu oraz ich spalenie.

Lutowanie twarde stosuje się do łączenia stali węglowych, molibdenowych, wolframowych, niklowych, chromowych, płytek z węglików spiekanych, a także złota, srebra, miedzi, mosiądzu i brązu.
Szkolenia wykonujemy przy użyciu palników: acetylenowo-tlenowych, propanowo-tlenowych i propanowych przy wykorzystaniu prętów miedziano-fosforowych, z dodatkiem srebra, gołych lub w otulinie.

Cięcie plazmowe stosuje się przede wszystkim do przecinania materiałów przewodzących prąd, takich jak stal czarna, stal nierdzewna i aluminium. Standardowe przecinarki plazmowe są w stanie przecinać blachy o grubości maksymalnej 75mm, podczas gdy większe systemy umożliwiają cięcie o grubości dwukrotnie większej.

Cięcie plazmą (cięcie plazmowe) polega na topieniu i wyrzucaniu metalu ze szczeliny cięcia silnie skoncentrowanym plazmowym łukiem elektrycznym o dużej energii kinetycznej, jarzącym się między elektrodą nietopliwą a ciętym przedmiotem. Plazma tworzona jest za pomocą palnika do cięcia plazmą. Przepuszczanie strumienia sprężonego gazu przez jarzący się łuk elektryczny powoduje jego jonizację i dzięki dużemu zagęszczeniu mocy wytwarza się strumień plazmy. Dysza zamontowana w palniku skupia łuk plazmowy. Chłodzone ścianki dyszy powodują zawężanie kolumny łuku. 

Cięcie tlenowe (inaczej gazowe) to – obok cięcia plazmą – jedno z najbardziej popularnych metod cięcia metali. Stosuje się je przede wszystkim do cięcia stali niskowęglowych i niskostopowych.

Proces cięcia tlenowego polega na doprowadzeniu materiału do tzw. temperatury zapłonu, a następnie spaleniu i wydmuchaniu płynnych tlenków metalu za pomocą strumienia tlenowego pod dużym ciśnieniem. Metoda jest skuteczna dzięki konstrukcji stosowanego tu palnika, który wydmuchuje tlen, wcześniej mieszając go w odpowiedniej proporcji z gazem palnym.